Ograniczenia budżetu, choć widoczne, nie przeszkodziły studiu Dontnod w nakreśleniu wciągającej historii o złaknionych hemoglobiny stworzeniach nocy. Losy bohaterów błądzących po trawionym epidemią Londynie chwytają za gardło jak mało który wampirzy dramat. Michał Amielańczyk

Oto Jonathan Reid, lekarz, który dopiero co wrócił do stolicy Imperium Brytyjskiego z frontu I wojny światowej, budzi się wśród gnijących ciał ofiar hiszpańskiej grypy. Do zrozumiałego skołowania dochodzi przerażające odkrycie: obezwładnia go pragnienie krwi. Głód jest tak silny, że gdy świeżo powołany do nie-życia wampir spotyka od dawna niewidzianą siostrę, traci kontrolę i wgryza się w tętnicę biedaczki.

Splątane losy

Na domiar złego ulice objętego kwarantanną miasta przemierzają lotne patrole polujące na „pijawki” takie jak on, a dodatkowe zagrożenie stanowią skale, pokrewne wampirom zdegenerowane monstra. Z opresji wybawia naszego bohatera niejaki doktor Edgar Swansea. Dyrektor lokalnego szpitala nie tylko nie ma nic przeciwko wampirom, ale i chętnie powitałby w swojej placówce nowego medyka, wsławionego na wojnie za sprawą nowatorskiej metody transfuzji krwi. Reid zaczyna więc pracę na nocną zmianę, usiłując pomóc w opanowaniu zarazy, a przy okazji dowiaduje się coraz więcej o swojej „przypadłości” i nie ustaje w wysiłkach, by znaleźć tego, kto za nią odpowiada. Tragizm Reida potęguje ciężka atmosfera chorego miasta, którego mieszkańcy nie wiedzą, czy dożyją jutra.

W toku dochodzenia spotkamy przeszło sześćdziesiąt postaci, z którymi można porozmawiać o lokalnej sytuacji i prywatnych problemach. Przekrój społeczny jest naprawdę duży – od prostych dokerów, przez młodą sufrażystkę i księdza, aż po miejscową burżuazję. Każdy enpec ma swoją wiarygodną historię i brudne niekiedy sekrety. Ich ujawnianie w toku zadań pobocznych i rozmów z resztą obywateli odblokowuje nowe opcje dialogowe oraz ułatwia podejmowanie brzemiennych w skutki wyborów fabularnych. Najważniejsze decyzje dotyczą tego, czy „wyssiemy” danego człowieka – jego zniknięcie wywoła reakcję bliskich i wpłynie na ogólny stan „zdrowia” danej dzielnicy.

Wampir z pałką

Powstrzymywanie głodu nie stanowi problemu w pierwszej połowie gry. Później, gdy do przeciwników dołączają kapłani z oślepiającymi krucyfiksami czy skale wydzielające toksyczny gaz, Reid zaczyna dostawać w kość. Pokusa rośnie: „wypicie” osoby, którą dobrze poznaliśmy i dzięki craftingowi wyleczyliśmy z dolegliwości w rodzaju anemii, zapewnia olbrzymi zastrzyk punktów doświadczenia. Można je przeznaczyć na rozwój zdolności aktywnych, np. ataku „lancą krwi” i działającej kilka sekund tarczy, a także wykorzystać do zwiększenia wytrzymałości bohatera czy pojemności magazynków broni palnej.

Ta ostatnia stanowi w Vampyrze tylko uzupełnienie oręża do walki w zwarciu. Większość potyczek przebiega bowiem w tradycyjnym modelu „soulsowym” – krążymy wokół wroga i gdy ten zakończy animację ataku, uderzamy sami, bacząc na stan paska wytrzymałości. Niestety wybór broni i ciosów jest niewielki, brakuje też blokowania, a urozmaicenie przeciwników wynika głównie z ich odporności – twardego gwardzistę lepiej najpierw ogłuszyć, by móc wpić się w jego szyję.

Uczestnicy starć są przy tym brzydcy i dość niezgrabni – czym pasują do monotonnej szarości Londynu oglądanego po zmroku. W grze nie ma też systemu szybkiej podróży, więc potyczek po drodze do celu często nie da się uniknąć… ale nawet te fragmenty nie zniechęcają na tyle, by zrezygnować z poznawania mrocznej strony miasta, przyczyn epidemii i dramatycznych losów Reida.